Nehir Güler

Bazen sabahları uyandığımda, sanki gün beni bir lokmada yutmuş, midesinde huzursuzca dolaşıyormuşum gibi hissediyorum. Ah, o sabahların ilk anları! Daha gözümü açar açmaz kendimi bir devin mide asitlerine karşı direnmeye çalışırken buluyorum. Karnım mı aç? Tabii ki aç! Ama ruhum, işte o gerçekten boş bir mide gibi gurulduyor. Işık yüzü görmemiş gözlerimle dünyaya bakıyorum, ama dünya da bana bakıyor: “Evet, sabah oldu, hadi bakalım, başlat şovu!” Dünya ağırlığını omuzlarıma bırakıyor ve ben,...

“Bu seansa mutlaka gelmelisin, Sevim...” Arkadaşı Yeşim’in sesi, sanki bir şeyin büyüsüne kapılmış gibiydi. Gözlerindeki ifade, ofisin floresan ışıklarından daha donuktu; Sevim’in içini belli belirsiz bir huzursuzlukla dolduruyordu. “Yani... Anlatması zor,” diye fısıldadı Yeşim robotik ve ama tuhaf bir şekilde ağlamaklı bir ses tonuyla, neredeyse huşu içinde. “Başka bir gerçeklikten geçtim sanki. Görünmez ama hissedilebilen bir kapıydı bu. O seansı düzenleyen kadının enerjisi başka bir...