Sevgili Necla'ya
fotoğrafını koyamadığım ayna yalnızlığı I. dünya şimdi bir bastonun etrafında dönüyor kırlaşmış yüzler parkında günler ölüyor çocuk sesleriyle güneşi uğurluyorum anımsamanın gülüşü dudağıma çakılan çivi II. yüzüne denk geldiğim mevsimi andım biraz yağmur sonra kaldırımı ısıtan güneş izleri sesine uzun bir cümle kurmuştum dünya savaşları bitince şehrine kavuşan trenlerin sesine benzerdi III. hep gidilmeyecek şehirlere benzetirdim seni bitmeyecek savaşlara kabukları düşmemiş...
