Bahtışen Atak

Odanın duvarlarına baktı, baktı. Boştu Hiç sevmezdi boş duvarları. Renkli olmalıydı, birbiriyle alakasız resimler, posterler, tablolar duvar süsleri… Her biri hayallerine eşlik etmeliydiler. Gözünü kapattı. Odanın boşluğunu zihninin doluluğuyla doldurmak istercesine… Vücudunun aksine zihni çok hareketliydi. Unuttuğu, unuttuğunu sandığı her şeyi anımsıyor hatta yaşıyordu adeta. Kendine oyun da bulmuştu, istemediği anıları anımsayınca gözlerini açıyor odanın boş duvarlarına bakıyordu. Işığı...

“Gör beni!” çığlıkları belki de “bana bak, beni tanı, beni anla” çığlıklarıdır. Gördüğümüz her şeye gerçekten bakıyor muyuz? Önce bunu sorgulamalıyız. Gördüklerimiz parmağımızın ucunda. Çoğuna bakmadan geçiyoruz. Dokunduğumuz beğenme butonu çoğu zaman bir alışkanlık sadece. “Seni takip ediyorum… Ben de buradayım” demenin hızlı bir yolu belki. Ama her beğendiğimize gerçekten bakıyor muyuz? Belki çoğunluk için görmekle bakmak aynıdır. Oysa birçok şeyi görürüz; fakat ancak baktığımızda anlarız....

Gözlerini açıp karşıya baktığında, yüzünü örten tül parçasının arkasında bir çift kara göz gördü. Başını kaldırıp o kara gözlerin sahibini daha iyi görmek istedi ama kaldıramadı. Bu tül parçasını başına örttüklerinde, ona başını kaldırma demişlerdi. Tülün ağır kokusu nefes almasını zorlaştırıyordu. Bir yerlerden tanıdık geliyordu bu koku. Neydi, neydi? diye düşündü. Ne zaman duymuştu bu kokuyu?.. Kara gözlerin hâlâ ona baktığını hissediyordu.“Tamam, hatırladım,” dedi içinden.Ama sesini...