İHBAR
elin bende kalsın çeyrek ter gibi kendime bile geç kalan ikiye bölünmüş bir adamım yanımın biri öteki yanımı suçluyor suçlu yanım hakka küskün sokakta yürürken vicdanım uç vermiş taşlara takılıyor bende hep böyle oldu sevmek = geç kalmak gözlerin bir soru gibi duruyor yüzümde cevaplasam al kan olurum susuyorum boş bakmak en sadık cinayet aletim yaklaşınca sana “haklı mıyım” diye soruyor Tanrı’ya benzeyen boşluğa oysa sen hiçbir felsefeye sığmıyorsun bir çayın buharı kadar tam da bu yüzden...
