İHBAR

elin bende kalsın

çeyrek ter gibi

kendime bile geç kalan

ikiye bölünmüş bir adamım

yanımın biri öteki yanımı suçluyor

suçlu yanım hakka küskün

sokakta yürürken

vicdanım uç vermiş taşlara takılıyor

bende hep böyle oldu

sevmek = geç kalmak

gözlerin bir soru gibi duruyor yüzümde

cevaplasam al kan olurum

susuyorum

boş bakmak

en sadık cinayet aletim

yaklaşınca sana

“haklı mıyım” diye soruyor

Tanrı’ya benzeyen boşluğa

oysa sen hiçbir felsefeye sığmıyorsun

bir çayın buharı kadar

tam da bu yüzden yakıyorsun

sadece bil

seni ağırlığımla sevdim

içimdeki mahpus suçla

geceyi ikiye yaran o ürpertiyle

eğer gitmişsen

ki ben bilmiyorum

kendimi ihbar ederim zamana

kalırım

bir suç mahalli gibi kalırım

yokluğunda