Sevgili Necla'ya

fotoğrafını koyamadığım ayna yalnızlığı

I.

dünya şimdi bir bastonun etrafında dönüyor

kırlaşmış yüzler parkında günler ölüyor

çocuk sesleriyle güneşi uğurluyorum

anımsamanın gülüşü dudağıma çakılan çivi

II.

yüzüne denk geldiğim mevsimi andım

biraz yağmur sonra kaldırımı ısıtan

güneş izleri

sesine uzun bir cümle kurmuştum

dünya savaşları bitince

şehrine kavuşan trenlerin sesine benzerdi

III.

hep gidilmeyecek şehirlere benzetirdim seni

bitmeyecek savaşlara

kabukları düşmemiş yaralara

fotoğraflarını yitirmiş duvarlara

IV.

döndüğüm yere ev demiyorum

yıldızları saçıma yakıştırdıkça

ev dediğim yer aklımın eşiğindeki sen

V.

bugünler sararıyor

bugünler alnımın rüzgar yoksunluğu

gencecik zamanlar öldü

şehre gelen trenlerde sen yoktun

hiçbir savaş bitmemişti oysa

gamzende gezmiyorsa ellerim

VI.

dünya bir bastonun etrafında durdu

aklımın eşiğinde bir sen

unutma demiştim fotoğrafını koyamadığım aynaya

seninle birlikte annelerine sımsıkı sarılan tayların güzelliği geçti bu dünyadan.