Şiir Bahçesi

fotoğrafını koyamadığım ayna yalnızlığı I. dünya şimdi bir bastonun etrafında dönüyor kırlaşmış yüzler parkında günler ölüyor çocuk sesleriyle güneşi uğurluyorum anımsamanın gülüşü dudağıma çakılan çivi II. yüzüne denk geldiğim mevsimi andım biraz yağmur sonra kaldırımı ısıtan güneş izleri sesine uzun bir cümle kurmuştum dünya savaşları bitince şehrine kavuşan trenlerin sesine benzerdi III. hep gidilmeyecek şehirlere benzetirdim seni bitmeyecek savaşlara kabuk

elin bende kalsın çeyrek ter gibi kendime bile geç kalan ikiye bölünmüş bir adamım yanımın biri öteki yanımı suçluyor suçlu yanım hakka küskün sokakta yürürken vicdanım uç vermiş taşlara takılıyor bende hep böyle oldu sevmek = geç kalmak gözlerin bir soru gibi duruyor yüzümde cevaplasam al kan olurum susuyorum boş bakmak en sadık cinayet aletim yaklaşınca sana “haklı mıyım” diye soruyor Tanrı’ya benzeyen boşluğa oysa sen hiçbir felsefeye sığmıyorsun bir çayın buharı kadar tam