Rüyalardan Miras

fotoğrafını koyamadığım ayna yalnızlığı I. dünya şimdi bir bastonun etrafında dönüyor kırlaşmış yüzler parkında günler ölüyor çocuk sesleriyle güneşi uğurluyorum anımsamanın gülüşü dudağıma çakılan çivi II. yüzüne denk geldiğim mevsimi andım biraz yağmur sonra kaldırımı ısıtan güneş izleri sesine uzun bir cümle kurmuştum dünya savaşları bitince şehrine kavuşan trenlerin sesine benzerdi III. hep gidilmeyecek şehirlere benzetirdim seni bitmeyecek savaşlara kabuk

Bazen sabahları uyandığımda, sanki gün beni bir lokmada yutmuş, midesinde huzursuzca dolaşıyormuşum gibi hissediyorum. Ah, o sabahların ilk anları! Daha gözümü açar açmaz kendimi bir devin mide asitlerine karşı direnmeye çalışırken buluyorum. Karnım mı aç? Tabii ki aç! Ama ruhum, işte o gerçekten boş bir mide gibi gurulduyor. Işık yüzü görmemiş gözlerimle dünyaya bakıyorum, ama dünya da bana bakıyor: “Evet, sabah oldu, hadi bakalım, başlat şovu!” Dünya ağırlığını omuzlarıma b

elin bende kalsın çeyrek ter gibi kendime bile geç kalan ikiye bölünmüş bir adamım yanımın biri öteki yanımı suçluyor suçlu yanım hakka küskün sokakta yürürken vicdanım uç vermiş taşlara takılıyor bende hep böyle oldu sevmek = geç kalmak gözlerin bir soru gibi duruyor yüzümde cevaplasam al kan olurum susuyorum boş bakmak en sadık cinayet aletim yaklaşınca sana “haklı mıyım” diye soruyor Tanrı’ya benzeyen boşluğa oysa sen hiçbir felsefeye sığmıyorsun bir çayın buharı kadar tam

Odanın duvarlarına baktı, baktı. Boştu Hiç sevmezdi boş duvarları. Renkli olmalıydı, birbiriyle alakasız resimler, posterler, tablolar duvar süsleri… Her biri hayallerine eşlik etmeliydiler. Gözünü kapattı. Odanın boşluğunu zihninin doluluğuyla doldurmak istercesine… Vücudunun aksine zihni çok hareketliydi. Unuttuğu, unuttuğunu sandığı her şeyi anımsıyor hatta yaşıyordu adeta. Kendine oyun da bulmuştu, istemediği anıları anımsayınca gözlerini açıyor odanın boş duvarlarına b

“Gör beni!” çığlıkları belki de “bana bak, beni tanı, beni anla” çığlıklarıdır. Gördüğümüz her şeye gerçekten bakıyor muyuz? Önce bunu sorgulamalıyız. Gördüklerimiz parmağımızın ucunda. Çoğuna bakmadan geçiyoruz. Dokunduğumuz beğenme butonu çoğu zaman bir alışkanlık sadece. “Seni takip ediyorum… Ben de buradayım” demenin hızlı bir yolu belki. Ama her beğendiğimize gerçekten bakıyor muyuz? Belki çoğunluk için görmekle bakmak aynıdır. Oysa birçok şeyi görürüz; fakat ancak baktı

Gözlerini açıp karşıya baktığında, yüzünü örten tül parçasının arkasında bir çift kara göz gördü. Başını kaldırıp o kara gözlerin sahibini daha iyi görmek istedi ama kaldıramadı. Bu tül parçasını başına örttüklerinde, ona başını kaldırma demişlerdi. Tülün ağır kokusu nefes almasını zorlaştırıyordu. Bir yerlerden tanıdık geliyordu bu koku. Neydi, neydi? diye düşündü. Ne zaman duymuştu bu kokuyu?.. Kara gözlerin hâlâ ona baktığını hissediyordu.“Tamam, hatırladım,” dedi içinden

Yıldızlardan söz ederdi şairler. Öyle sık ve öyle içli bir biçimde söz ederlerdi ki, insan onları gökyüzünden çok bir masalın sayfaları arasında sanırdı ilkin. Yıldızlar güzeldir, derlerdi. Baktıkça insanın içi açılırmış. Derinleşirmiş insan, durulurmuş. İnandım. Neye inandığımı bilmeden, sadece tekrar edilen her şey gibi bunun da doğru olduğuna inanarak, yıllarca taşıdım bu düşünceyi içimde. Oysa yıldızları pek görmemiştim ben. Göğün ne zaman karardığını fark etmeyecek kadar

“Bu seansa mutlaka gelmelisin, Sevim...” Arkadaşı Yeşim’in sesi, sanki bir şeyin büyüsüne kapılmış gibiydi. Gözlerindeki ifade, ofisin floresan ışıklarından daha donuktu; Sevim’in içini belli belirsiz bir huzursuzlukla dolduruyordu. “Yani... Anlatması zor,” diye fısıldadı Yeşim robotik ve ama tuhaf bir şekilde ağlamaklı bir ses tonuyla, neredeyse huşu içinde. “Başka bir gerçeklikten geçtim sanki. Görünmez ama hissedilebilen bir kapıydı bu. O seansı düzenleyen kadının enerjisi