Deneme Tahtası

Bir yolcu vapuru, iki yüz yıllık bir yalının rıhtımına çarptı. Ve böylece Türk sinemasının yetmişli yıllardan kalma yalı melodramları, 2026 yılında beklenmedik bir devam filmiyle karşımıza çıktı. Başrolde bir yalı, yardımcı rollerde bir rıhtım ve haddini aşan bir yolcu vapuru. Replik ise Oscar'lık: “Rıhtımımı yok ettiler!” İnsanın içinden ister istemez “Geçmiş olsun, Boğaz'ın hangi kısmı sizin tapudaydı?” diye sormak geliyor. Ve böylelikle Kıyı Kanunu da sessizce sohbetten ay

Bazen sabahları uyandığımda, sanki gün beni bir lokmada yutmuş, midesinde huzursuzca dolaşıyormuşum gibi hissediyorum. Ah, o sabahların ilk anları! Daha gözümü açar açmaz kendimi bir devin mide asitlerine karşı direnmeye çalışırken buluyorum. Karnım mı aç? Tabii ki aç! Ama ruhum, işte o gerçekten boş bir mide gibi gurulduyor. Işık yüzü görmemiş gözlerimle dünyaya bakıyorum, ama dünya da bana bakıyor: “Evet, sabah oldu, hadi bakalım, başlat şovu!” Dünya ağırlığını omuzlarıma b

“Gör beni!” çığlıkları belki de “bana bak, beni tanı, beni anla” çığlıklarıdır. Gördüğümüz her şeye gerçekten bakıyor muyuz? Önce bunu sorgulamalıyız. Gördüklerimiz parmağımızın ucunda. Çoğuna bakmadan geçiyoruz. Dokunduğumuz beğenme butonu çoğu zaman bir alışkanlık sadece. “Seni takip ediyorum… Ben de buradayım” demenin hızlı bir yolu belki. Ama her beğendiğimize gerçekten bakıyor muyuz? Belki çoğunluk için görmekle bakmak aynıdır. Oysa birçok şeyi görürüz; fakat ancak baktı